Wit speelt Zwart. Blackface op het Nederlandse podium

Dubbele impact

De Hut van Oom Tom, Moortje en Othello, maar ook: de Sjors en Sjimmie-verfilmingen van Henk van der Linden, Wendy van Dijk’s Dushi, de populaire Black and White Minstrel sketchshows (tot 1972 op de Nederlandse televisie) en natuurlijk Zwarte Piet: sinds de 19de eeuw hebben witte artiesten zich geschminkt om karikaturale, stereotiepe versies van Zwarte* mensen te spelen. In minstrelshows, revues, toneelstukken of sketchshows zijn personages in blackface een gekend fenomeen. Waar bovenstaande personages voor veel witte mensen samenhangen met fijne (jeugd)herinneringen, hebben ze voor Zwarte mensen een pijnlijke impact gehad door bij te dragen aan uitsluiting, ongelijkheid en discriminatie.

Tegenstrijdig

Het theater heeft dus eeuwenlang ruimte gegeven aan racisme als entertainmentvorm. Tegelijk heeft ditzelfde medium vanaf de jaren 80 gediend als podium voor Zwart verzet. In die tijd werden in Nederland de eerste voorstellingen opgevoerd door Zwarte makers, die het toneel claimden voor hun eigen verhalen en perspectieven.