Unusual Weather Phenomena door Boris Acket

Ze probeerden het met een zoutvaatje
met een pak rijst
met een pak hagelslag

met knikkers, met stalen kogeltjes
in emmers in één beweging van de trap
met pingpongballen
met verdriet op treinstations
in liften en in supermarkten
met duiven, met grijze druiven

ze vroegen het aan andere vogels
aan de wolken, de wolkenkrabbers
luchtballonen lieten ze als spionnen omhoog
ze keken met verrekijkers van een afstandje
naar suikerspinnen en porden watten met een stok

er gebeurde weinig

totdat iemand op het idee kwam om te huilen
op golfplaten daken, op fietszadels
op op bankjes achtergelaten boterhammen
huilen met de keel open als een zomerstorm boven een rivier
huilen als de rivier die door de zomerstorm gepasseerd is
alweer vergeten is
alleen

maar hoe goed ze ook zochten
ze vonden niemand die nog huilen kon

toen herinnerde ze zich weer
waarom ze überhaupt de regen na wilden doen.

De storm is ongemerkt begonnen.

Een trilling in de lucht, een zacht geritsel. De lucht wordt dikker, kouder ook. Wolken bollen langzaam op boven haar hoofd. Is het wel een storm? Haar generatie vertrouwt niet meer meteen wat ze zien. Alles kan echt zijn, of juist niet.

Maar dit voelt anders.

De wolk beweegt als een doek boven haar. Verstikkend, maar ook fascinerend. Eerst gaat het langzaam, dan onrustiger, alsof er iets onder schuilt dat wakker wordt. Ze denkt de systemen die mensen hebben gebouwd om de wereld te begrijpen – algoritmes, modellen, voorspellingen. Ze zouden orde brengen in de chaos. Welke orde? Welke chaos?

Chaos laat zich niet temmen.

Even stelt ze me zich dat dit een kunstwerk is, een waarschuwing. Dat de storm door een machine wordt opgeroepen en niet ongrijpbaar buiten raast.

Dit gevoel kent ze maar al te goed: de illusie dat alles nog rustig is. Totdat het omslaat.

De installatie Unusual Weather Phenomena bekijk je niet, het gevaarte overvalt je. Vergelijk het met een plotselinge wolkbreuk tijdens een zomerse wandeling, alleen dan met betere belichting en meer artistiek zelfrespect. Het werk dreunt, zucht, rolt en schuift door de ruimte, alsof de atmosfeer een persoonlijkheid heeft. Je staat te schuilen voor een wolk zonder regen, terwijl het doek en de kabels samenspannen in een choreografie die zich ergens halverwege meteorologie en theater bevindt.

Er zit ook iets heerlijk Nederlands in deze installatie, wij zijn tenslotte het volk dat over het weer praat alsof het familie is. Maker Acket heeft die kletspraatjes uitgewerkt tot een volwaardige dialoog. Zijn wolken weigeren zich als achtergrond te gedragen, ze zijn hoofdrolspelers met divagedrag. Het resultaat is kalmerend en licht dreigend tegelijk; alsof je naar een storm kijkt die heeft leren nadenken. En vervolgens besloot alleen nog maar op zijn instinct af te gaan.