Gouden ring met filigreinversiering

Gouden toekomst met maximaal rendement

We zijn tegenwoordig zo fragmentarisch dat een ring ondertussen een bijzonder eng object is geworden.

Ik zal nooit weten of de persoon aan wie deze ring heeft toebehoord hetzelfde heeft gevoeld. Ik hoop het niet, want dat zou betekenen dat er ooit een tijd was waarin de toekomst een lange wasdraad was met sokken in alle maten eraan en een comfortabele wollen trui af en toe, en niet een rommelige kamer vol afgedankte projecten waar niemand genoeg tijd in wilde investeren.

Dat is het: we investeren graag; in een relatie, in onszelf. We vergelijken en maken kansberekeningen, zodat de investering genoeg opbrengt en je het maximale geluk uit je leven kan halen. Ik ben ook een investeerder, maar steeds vaker vraag ik me af of ik in al mijn ijverigheid iets essentieels weggok.

De ring brengt me herinneringen aan het flower power tijdperk. Het is niet dat die beweging ooit voet aan de grond kreeg in mijn geboortestad Kerkrade. Aldaar leefde men tijdens die bonte jaren nog binnen de sociale lijnen zoals die waren uitgetekend door het machtstrio Mijn-Staat-Kerk. Toen de eerste Amsterdamse tienerhippies ‘Make love, not war’ scandeerden, hesen hun Kerkraadse leeftijdsgenoten nog elke werkdag de vlag van de OVS, de Ondergrondse Vakschool, en dreunden staande in het gelid de tien geboden van de mijnwerker op:

‘Ik wil trouw zijn aan God, ouders, leiders en land.’

‘Ik wil gehoorzaam zijn zonder tegen te spreken.’

‘Ik wil….’

Afwijken leek afgeleerd. Totdat er opeens tijdens de drie dolle dagen massaal hippies opdoken in de straten van Kerkrade. De carnavalsvierders tooiden zich met lange manen, toonden hun glanzende borsthaar, liepen in rafelende jeans, dansten in maxi bloemetjesjurken, torsten plakkaten met peace-symbolen, lachten achter hartvormige zonnebrillen én ze droegen bombastische nepjuwelen. Waaronder ringen zoals deze…

Hij ligt voor me op tafel, beladen met versiering en betekenis. Een symbool van iets, maar wat is het: een verbond of van verraad? Dat is de vraag van de ring. De ring is een verbond van trouw tot het eind en hij is een teken van macht. Trouw is eenvoud, hoe eenvoudiger de band hoe sterker de verbinding. Elke versiering leidt de aandacht af van de beloofde trouw en verbergt een potentieel verraad. Een steen maakt het erger, hij toont dat de twee kanten van het verbond los komen van elkaar. De steen geeft geen trouw maar eist het. Hij ontslaat de drager van de plicht tot wederkerigheid. Deze ring met veel versiering en een grote steen is voor mij, voor niemand anders. Ik wil hem, maar zodra ik hem aan mijn vinger schuif draag ik de schuld van de macht, een wrede trouw aan mijzelf.