Tabu de roze olifant door Ahmet Türkmen

Naakt zou ons mensen ook maar gek staan
Een hoopje huid en haar en alles wat hangt en rekt en trekt
Geef mij maar een vachtje
Hoe haar alles wat verborgen moet
alles wat warm moet
alles wat enkel van jezelf moet
Precies zo houden kan

Maar ik blijk toch teveel mens
Dus keer ik mijn binnenste naar buiten
Kijk maar
Dit is alles wat ik ben
Kijk maar
Kijk
Blijf kijken
Misschien
Heel misschien
Vind je hierbinnen in mij
Een klein stukje
Van jezelf terug

Een pot nat

Laten we de roze olifant in de kamer gewoon benoemen, erkennen en daarna omarmen. Want terwijl de Generaties X, Y, Z en de Babyboomers, elkaar de tent uitvechten om het gelijk wie het universele alleenrecht heeft op het leiden, na het lijden, van een gelukkig leven, is daar ineens die olifant, in de vorm van dit kunstwerk waar u nu naar staat te kijken.

Verschillende generaties gingen u voor en staan nu links en rechts van u.

Ze kijken met dezelfde verwondering en delen de schaamte van de herkenning.

Want het spijkerjasje, behangen met kreten en gebukt onder het gewicht van schuldgevoelens, slaat geen generatie over.

De roze olifant staat in ons aller huiskamers en overschreeuwt het geluid van onze meest donkere gedachten. Ze staat aan het hoofdeind van ons bed en drukt een kus op ons voorhoofd. Als troost, omdat sommige verhalen niet met een slurf uit te blazen zijn…

We lazen allemaal ‘Wie is van hout’. We volgden allemaal Dennendal. Aan de muur hadden we de poster ‘Ooit een normaal mens ontmoet?... En, beviel het?’ We gingen anders kijken naar afwijkend gedrag. We geloofden in humane benadering van mensen met mentale problemen. Weg met de gestichten! Niet meer platspuiten. Niet meer isoleren. Weg met de Roze Olifant in de kamer. Praat erover. Praat over verslaving, identiteit, depressie, suïcide. Lukte het? Niet helemaal. Niet overal. Niet altijd. In 2015 maakte Ahmet Turkmen een Roze Olifant en een Stigma-jas. Op die jas labels met alles wat hij moest overwinnen om uit de diepte weer op te klimmen naar het licht. Aan de zoom van de jas hangen gewichten. Het was zwaar. Hij heeft het gedaan. Hij heeft het gehaald. En waar hij komt vertelt hij van de Roze Olifant en de zware stigmajas. We luisteren naar hem.