Hella de Jonge – Dichter bij hun ziel

Hella de Jonge

De jeugd van Hella de Jonge (1949) staat in het teken van creativiteit. Ze danst, speelt viool en volgt een kunstopleiding aan de Gerrit Rietveld Academie. Nadat ze van medestudenten vernietigend commentaar krijgt op een van haar eerste schilderijen, kiest ze voor de richtingen edelsmeden en mode. Na haar opleiding begint ze als beeldhouwster. Vanaf 1980 maakt ze ook decor en kostuums voor de solovoorstellingen van haar grote liefde, cabaretier Freek de Jonge.

Familiegeschiedenis

In 2020, tijdens corona, gaat Hella alsnog schilderen. Het wordt een zoektocht naar haar familiegeschiedenis. Door het schilderen leert Hella de familie kennen die ze nooit ontmoet heeft. Haar Joodse ouders (Eli Asser en Eva Croiset) overleven de Tweede Wereldoorlog door onder te duiken, terwijl bijna hun volledige familie wordt vermoord. Daar wordt thuis niet over gepraat. De sfeer in het gezin is kil en haar ouders zijn streng. De kleine Hella heeft de drang om te leven, te dansen, onvoorzichtig te doen. Het botst. Het contact met haar ouders blijft hun hele leven moeizaam.

In verzet tegen onrecht

Hella komt bij het zien van onrecht in verzet. Dit uit zich in schilderijen, boeken en documentaires. Ze komt bijvoorbeeld op voor gelijkheid tussen mannen en vrouwen in de zorg, als ze merkt hoe weinig aandacht de medische wereld heeft voor de specifieke kenmerken van het vrouwenhart. In haar schilderijen over vluchtelingen en vrouwenonderdrukking wil ze de kracht van vrouwen benadrukken.

Tweede Wereldoorlog

Beelden uit recente oorlogen smelten in haar schilderijen samen met beelden uit de Tweede Wereldoorlog. Hella ziet herhalingen van thema’s: het verlies van onschuld, het lijden van kinderen.

“Ik voel me machteloos. Ik denk aan al die onschuldige oorlogsslachtoffers en hun families. Wat moet er van al deze beschadigde mensen worden? Hoe gaan zij hun kinderen opvoeden?”