Everything Moist Seems Alive

Water en tegenstellingen

Door ruimtelijke waterwerken, vocale performance, sound design, mode, scenografie en videokunst samen te brengen, vertaalt Everything Moist Seems Alive de beweging van water naar een moderne, immersieve mythe. Water is onze diepste natuur, maar weerspiegelt tegelijkertijd onze scherpste tegenstellingen: leven en dood, kalmte en catastrofe, heilige zuiverheid en vervuilde toxiciteit. Geïnspireerd door Astrida Neimanis’ concept van hydrofeminisme, bevraagt het project de illusie van menselijke autonomie en zelfredzaamheid.

Planetaire waterkringloop

In plaats van afgesloten forten beschouwt Everything Moist Seems Alive onze lichamen als poreuze, lekkende ecosystemen die onlosmakelijk verbonden zijn met de planetaire waterkringloop. Binnen deze gedeelde economie van vocht fungeert water als de ultieme gelijkmaker: het lost sociale hiërarchieën op en herinnert ons eraan dat we niet alleen in ons biotoop leven, maar dat we ons biotoop zélf zijn.

Rituele motoren

Na de vocale previews in Studio Boekman van Nationale Opera & Ballet komt de complete performatieve installatie nu tot leven bij MU Hybrid Art House. De installatie roept actief vloeibare systemen op en vervaagt de grenzen tussen mens, vocht en resonantie. Het gelaagde vocale libretto van Frieda Gustavs, live uitgevoerd door een driestemmig performancekoor, en het sonische landschap dat Boris Acket uit de waterwerken destilleert, vormen de rituele motoren van het werk.

Levend waterlichaam

De koorzangen en zwevende frequenties sturen rechtstreeks de fysieke scenografie aan: een onderling verbonden landschap van watermachines en gorgelende waterspuwers, resonerende bassins en pulserende leidingen die in real time water transporteren, vernevelen en laten circuleren. De stemmen, performers en bezoekers doen meer dan alleen geluid produceren: samen brengen ze het mechanische ecosysteem tot leven en vormen ze één gedeeld, levend waterlichaam.