Véréna Paravel & Lucien Castaing-Taylor – Cosmic Realism

Niet-menselijke standpunten

Véréna Paravel en Lucien Castaing-Taylor zijn voortdurend op zoek naar een nieuwe filmtaal die verder gaat dan de traditionele mensgerichte blik in de antropologie. Ze laten de wereld zien vanuit niet-menselijke standpunten. Soms met intense en desoriënterende ervaringen tot gevolg. Deze werken raken aan grootse, allesomvattende thema’s als het aardse, de zee, de geest, de slaap en de Apocalyps. Zo ontwikkelen ze een nieuwe taal met een kosmische blik die de mens niet langer centraal stelt, maar de relaties tussen alle levenden wezens onderling blootlegt.

Onderzoek in beeld

Voor het duo is filmen onderzoek doen, en is onderzoek doen filmen. De camera is het onderzoeksinstrument, en de makers deinzen er niet voor terug om hun onderwerpen dicht op (of onder) de huid te zitten. Voor de film De Humani Corporis Fabrica (2022), waar ze speciaal voor deze tentoonstelling een installatie van acht schermen van maakten, deden ze uitgebreid onderzoek in vijf Parijse ziekenhuizen. Daar zwerft hun camera niet alleen tussen de patiënten, artsen en verplegers, maar dringt deze ook binnen in het vlezige van het menselijk lichaam. In aorta’s, bloedvaten en de hersenen van de geopereerden.

Ander perspectief

Hun bekendste film is Leviathan (2012). Een duizelingwekkende studie over de relatie tussen de mens en zee. Hiervoor filmden ze maandenlang op een viskotter, waarbij ze tientallen kleine GoPro-camera’s aan de boot, de bemanning en de visnetten bevestigden. Met dit beeldmateriaal creëerden zij een organisch geheel waarin de visvangst niet alleen door de ogen van de bemanning, maar eerder vanuit het perspectief van de vissen, de meeuwen en de zee zelf wordt gezien.