Met onze kleding vertellen we wie we zijn en waar we voor staan. Een skater kleedt zich anders dan een modeontwerper, een vrouw uit Spakenburg onderscheidt zich van een Nederlandse moslima. Kleur bekennen met wat je draagt is van alle tijden.

Kotomisi
Streekdracht vertelt veel over mensen. Waar kwamen ze vandaan, naar welke kerk gingen ze, waren ze rijk of arm? Vierden ze feest of waren ze in de rouw? Wat deden ze voor de kost? Kleur Bekennen laat veelzeggende voorbeelden zien uit diverse delen van ons land. Ook een Surinaamse kotomisi weerspiegelt de omstandigheden van de draagster. Veel drukt zij uit met de keuze van de stof en het model waarin haar hoofddoek, de angisa, is gebonden. Met de vorm van de hoofddoek kan zij ook heel persoonlijke boodschappen overbrengen. Bekende vormen zijn ‘let them talk’ tijdens ruzies of, heel modern, ‘bel me op m’n mobiel’.

Populair
Nederlandse streekdracht is bijna uit ons straatbeeld verdwenen, maar in de Nederlands-Surinaamse gemeenschap wint de traditionele kotomisi juist aan populariteit. De koto wordt gedragen op dansfeesten en tijdens de viering van ‘keti koti’, de afschaffing van de slavernij op 1 juli. ‘De koto laat zien wie je bent en geeft je kracht’ vertelt één van de vrouwen die voor de tentoonstelling werd gefilmd.

Openluchtmuseum bekent kleur
Een achttal Surinaamse kotomisi’s werd in 1969 door de NV Billiton Maatschappij geschonken aan de ‘Collectie Koningin Wilhelmina’ die door het Nederlands Openluchtmuseum wordt beheerd. Ze zijn echter nooit eerder tentoongesteld. Ondanks dat Suriname nog tot het Koninkrijk der Nederlanden hoorde, oordeelde de toenmalige directie dat deze kleding niet thuishoorde in een museum over de Nederlandse volkscultuur. Tegenwoordig is de koto voor Nederlandse vrouwen van afro-Surinaamse afkomst een manier om hun identiteit te onderstrepen. Vanzelfsprekend bekent het Openluchtmuseum nu kleur en geeft deze bijzondere collectie een prominente plaats.  

Kotomisi’s en slavernijverleden
Over het ontstaan van de kotomisi bestaan verschillende verhalen. Nederlandse plantage-eigenaren zouden hun slavinnen hebben gedwongen deze verhullende kleding te dragen. Daarmee zijn de kostuums ‘pijnlijk erfgoed’, dat herinnert aan de slavernij. Een andere lezing is dat de kotomisi zich pas ontwikkelde ná de afschaffing van de slavernij in 1863. Het kostuum kreeg zijn huidige kenmerkende vorm nadat het in 1879 in Suriname verboden werd om met bloot bovenlijf te lopen. Het korte uitstaande jak kwam in de mode en ook bereikte de rok in deze periode haar enorme omvang.