Tanja Smeets ontwikkelt in haar werk hyperorganische structuren die zowel binnen als buiten door wanden heen kunnen sijpelen, infiltreren en in de huid van hun omgeving kruipen. Zij heeft een uitgesproken voorliefde voor industriële materialen, zoals bolletjes van piepschuim met rubber, purschuim, schuimstrengen, fosforescerend polyester, geknoopt plastic draad, strengen van lycra  en rode en zwarte linzen in nylon.  Door ze te knopen, stapelen of tot draden te knippen, transformeert het materiaal en ontstaat juist een bepaalde schoonheid.  Op plaatsen waar de beelden niet helemaal thuishoren veroorzaken de sculpturen een combinatie van ontwrichting en schoonheid. Deze frictie tussen een vanzelfsprekende aanwezigheid en onderhuids gevaar speelt een belangrijke rol in het werk. Tanja Smeets (1963) woont en werkt in Utrecht.