Als zoon van Charley Toorop en kleinzoon van Jan Toorop werd de jonge Edgar Fernhout (1912-1974) al vroeg gestimuleerd om te gaan schilderen. Zijn schilderscarrière begint in 1930 en eindigt met zijn dood in 1974. In deze periode schildert hij ongeveer zeven werken per jaar dat resulteerde in een klein oeuvre van bijna 350 schilderijen. Aanvankelijk schilderde Fernhout, mede onder invloed van zijn moeder, fijn geschilderde landschappen, stillevens en portretten. 

Ontwikkeling
Na de dood van zijn moeder in 1955 verhuist Fernhout vanuit Amsterdam naar Charley's huis in Bergen en ontstaat er een verandering in zijn manier van werken. De tentoonstelling laat in circa honderd werken de ontwikkeling zien waarin Fernhout zich losmaakt van zijn moeders voorbeeld en zijn realistische manier van schilderen geleidelijk verandert in een geabstraheerde, modernistische schilderswijze. Hierin blijven Fernhouts natuurobservaties zijn inspiratiebronnen: bomen, duinen, strand en zee onder verschillende weersomstandigheden en in wisselende seizoenen. Steeds meer echter komen een lossere toets, structuren, eenvoudige kleurstellingen en lichtinval op de voorgrond. Tot uiteindelijk zijn schilderijen een pure beleving zijn van licht, kleur en ritme gebaseerd op de natuur. 

Eigen werkelijkheid
Deze tentoonstelling is een vervolg op de tentoonstelling 'Edgar Fernhout neo-realist', die in 2002/2003 in het museum te zien was. Hierin werd het jeugdwerk van het wonderkind Eddy belicht. De tentoonstelling nu laat zien hoe Fernhout zich in een reeks van sprongen ontwikkelde van een schilder die de zichtbare werkelijkheid weergaf tot een schilder die zijn eigen werkelijkheid zichtbaar maakte; van een schilder die licht schilderde in een ruimte tot een schilder van ruimtescheppend licht. Toen Fernhout in 1974 stierf had hij een lange weg afgelegd. De laatste jaren van zijn leven werd Fernhout door jongere kunstenaars beschouwd als het artistieke geweten van een jongere generatie. 'Het werk van Fernhout behoort tot het mooiste en het beste in de beeldende kunst', aldus Reinier Lucassen in 1976 over Fernhout, de modernist. De artistieke problemen waarmee Fernhout na 1945 worstelde op zijn zoektocht naar het juiste ritme zijn op dit moment opnieuw bij uitstek actueel.