Marian Filarski heeft in de loop van haar kunstenaarschap veel disciplines toegepast, zoals het vervaardigen van textiele werken, het beschilderen van zijde en het maken van beelden van papier en houtpulp. Na een dramatische gebeurtenis in haar leven heeft er een omslag plaatsgevonden in het werk van de kunstenares. Na eerst een “schildersblokkade” overwonnen te hebben, is zij zich gaan toeleggen op het schilderen van “portretten”. Eerst waren dit tekeningen en blinde contourtekeningen. In de ontdekkingstocht naar het portret ontstonden er een aantal kleine verfijnde portretjes in gemengde technieken. Daarna werden het schilderijen met een dynamische forse penseelstreek, felle heldere kleuren, opvallende kleurcontrasten en forse lijnen, zoals Filarski zelf aangeeft “vanuit de onderbuik geschilderd”.

Inspiratiebron
Het menselijk portret als keuze van onderwerp, is voor kunstenaars vanaf het allereerste begin van de beeldende kunst een belangrijke inspiratiebron. Dit is verrassend, omdat ongeveer 150 jaar geleden, na de uitvinding van de fotografie, de portretschilderkunst “dood” werd verklaard. Dat dit niet gebeurde, komt doordat veel kunstenaars juist in de afbeelding van een portret de mogelijkheid zagen om hun persoonlijke emoties tot uitdrukking te brengen. Marian Filarski voelt zich al enige tijd verbonden met het expressionisme, een stroming uit de 20e eeuw, waarbij de kunstenaar zijn gevoelens, zijn ervaringen uitdrukt door een zekere vervorming van de werkelijkheid of zelfs komt tot gehele abstractie. De gevoelswaarde, het onderbewuste, voert de boventoon. Over het algemeen schildert Marian Filarski intuïtief, ze heeft wel een idee in haar hoofd, maar over de concrete uitwerking staat niets vast en zijn toevalligheden een deel van het werk. Het gaat Filarski dan ook niet om de werkelijkheid weer te geven, maar meer om haar eigen emoties aan het doek toe te vertrouwen. Haar uitgangspunt is nooit dat het  “mooi” moet worden, wel levendig, kleurrijk en stevig.