Zee, strand, duinen, vissers, polders, molens en het weidse Hollandse landschap onder grootse wolkenluchten. Dat waren de belangrijkste onderwerpen van de schilders van de Haagse School. De tentoonstelling toont onder meer schepen voor de kust van Scheveningen van Hendrik Willem Mesdag, olieverfschetsen gemaakt in de vrije natuur van Willem Roelofs en Paul Joseph Constantin Gabriël, landschappen uit de omgeving van Noorden en Nieuwkoop van Jan Hendrik Weissenbruch, stadsgezichten van Jacob Maris en weidelandschappen van Willem Maris. Naast het landschap werd ook het leven van de arme Haagse vissersbevolking realistisch weergegeven in interieurstukken van Jozef Israëls en meisjes op het duin van Bernard Johannes Blommers.

Al in 1875 merkte de kunstcriticus Jacob van Santen Kolff op dat diverse jonge schilders, die allen een nauwe band hadden met Den Haag, ernaar streefde om het landschap op een opvallend realistische manier weer te geven. In plaats van de natuur in al haar grootsheid en statigheid weer te geven, waardoor de nietigheid van de mens werd benadrukt, kozen deze schilders van de Haagsche School ervoor om de stemming en de atmosfeer weer te geven van het Hollandse polderlandschap. Schilders trokken er met de veldezel op uit, pinden met punaises een stukje schilderslinnen in het deksel van de schilderskist, waarna het landschap vlot op het doek werd vastgelegd. De eerste impressie werd steeds belangrijker en goed getroffen werd het grootste compliment dat een kunstenaar kon krijgen.