Vier zalen van het museum zijn gevuld met wandkleden met opvallende afmetingen van textielkunstenaar Herman Scholten; deze tentoonstelling laat een uniek en compact overzicht zien van deze nestor van de Nederlandse moderne textielkunst, samengesteld door gastcurator Yvonne Ploum, hoofd Armando Museum, Amersfoort.
Textielkunst maakte in de jaren ’70 en ’80 furore maar verdween daarna in de depots van de musea terwijl juist het macrameeën in het plaatselijke buurthuis zijn hoogtijdagen beleefde. De laatste jaren maakt het gebruik van textiele materialen in de kunst weer een revival door; kunstenaars als Claudy Jongstra maken internationaal furore. Voor het Mondriaanhuis aanleiding het werk van kunstenaar Herman Scholten (1932), wiens wortels bij Mondriaan liggen, breed uit te lichten.
Vrijheid en ruimte
Scholten haalde zijn inspiratie uit de beeldende kunst, waar hij mee in aanraking kwam tijdens zijn frequente bezoekjes aan het Stedelijk Museum te Amsterdam. Dit museum lag op steenworp afstand van het Kunstnijverheidsinstituut waar hij van 1948 tot 1952 zijn opleiding genoot. Door deze bezoekjes leerde hij het werk van kunstenaars kennen als Piet Mondriaan, waar hij overigens op dat moment niet veel van begreep. Zijn latere vriend Michel Seuphor, bevriend met Mondriaan zelf, leerde hem Mondriaan ‘zien’ en begrijpen. Dit was voor Scholten aanleiding zich steeds meer in de geometrische abstractie te verdiepen. Tegelijkertijd permitteerde Scholten zich vrijheden in het weven die anderen niet aandurfden; hij zocht de ruimte in de kleden, liet gaten vallen, speelde met compositie en beweging en gebruikte uiteenlopende materialen. Heel opvallend is ook zijn intense sterke kleurgebruik.