Kenne Grégoire (1951) stamt uit een kunstenaarsfamilie. Hij studeerde van 1967 tot 1973 aan de Rijksacademie voor Beeldende Kunsten te Amsterdam. Grégoire werkt in realistische stijl. Zijn onderwerpen zijn divers; stillevens, landschappen en mensen. Over het algemeen gebruikt hij voor zijn schilderijen een 17e-eeuwse techniek: onderschildering in grijstinten, waarover kleuren glacerend worden aangebracht. Met deze techniek is het mogelijk om dezelfde diepte in kleuren, briljantheid en gelaagdheid te verkrijgen als met olieverf.

Gedeukt en roestig
De objecten in Grégoires stillevens zijn beschadigd, gedeukt en roestig. Ze zijn gebruikt; het leven is erover heen gegaan. Om de voorwerpen een doorleefde indruk te geven gebruikt Grégoire ingehouden kleuren die hij met grote technische vaardigheid aanbrengt. Hoewel de stillevens van Grégoire levensecht lijken door de sublieme stofuitdrukking en lichtval hebben ze ook een vervreemdend effect door de vervorming van het perspectief waar Grégoire vaak mee speelt: trompe l'oeil, gezichtsbedrog. ‘In realistenland vliegen de schilderijen van schaaltjes met bessen je om de oren. Ik haal ze uit hun normale context en hoop dat ze boeiend worden door de verwarring die dan ontstaat.’