De vormen van de Chinese en Japanse keramiek die in de tiende tot en met de negentiende eeuw werden gemaakt voor de binnenlandse markt, zijn van oorsprong vrij basaal. Het repertoire beperkt zich tot de pot, kom, kan, schotel en vaas. Het lijkt erop dat de Chinese pottenbakkers destijds niet geïnteresseerd waren in het verzinnen van nieuwe of ongebruikelijke vormen met een specifieke functie. Het tegendeel is waar: ze varieerden juist eindeloos met de vormen die ze hadden en streefden naar perfectie: de zogenoemde ‘pure vormen’. Toen de Chinese pottenbakkers voor niet-Chinese klanten en markten gingen werken, ontstond er juist vraag naar speciaal vervaardigde voorwerpen met een duidelijk omschreven functie, zoals de tulpenvaas. Een vrijwel eindeloze variëteit aan soms grillige en bizarre vormen werd ontwikkeld. In de presentatie van tentoonstelling wordt gespeeld met de tegenstelling tussen deze pure en grillige vormen.