Megalomane projecten, met gevaar voor eigen leven. De films van Guido van der Werve (Papendrecht, 1977) zijn groots van opzet. De toeschouwer merkt echter weinig van de ontberingen die de kunstenaar voor zijn werk heeft geleden en maakt zelfs kennis met de humoristische kant ervan. Van der Werve zag zichzelf aanvankelijk als uitvinder en als muzikant, eenmaal aan de academie ontwikkelde hij zich als performancekunstenaar en kwam via omzwervingen terecht in waar hij goed in is én beroemd mee is geworden: de videokunst. In zaal 19 toont het Gemeentemuseum vanaf 15 juni zijn Number four. I don’t want to get involved in this. I don’t want to be part of this. Talk me out of it, uit 2005.
 
Rode draad door zijn nog jonge oeuvre is het thema van eenzaamheid, aan de zijlijn staan, niet willen opgaan in de maatschappij. Vaak speelt
zijn werk zich af tegen de achtergrond van de overweldigende natuur.
Mede om deze reden wordt hij ook wel vergeleken met Caspar David
Friedrich. In Number four zien we ook dat romantische escapisme, het is een eigentijdse versie van het negentiende- eeuwse spleen. In het werk worden onwaarschijnlijke gebeurtenissen (een man die piano speelt op een vlot; iemand die uit de hemel valt) aan elkaar geschakeld. Door de trage verbeelding werkt het deels op de lachspieren, maar de titel zegt genoeg over de zwaardere betekenis.