Soms blijkt de titel van een kunstwerk meer te betekenen dan op het eerste gezicht het geval leek. Een titel kan irrationeel lijken, vanwege een onlogische context of gewoon puur als beschrijving van het werk. Toch kunnen titels meer over de bedoelingen van de kunstenaar onthullen dan je zou verwachten. Titels kunnen zelfs tot verontwaardigde reacties leiden, zoals het geval was bij Nu descendant un escalier n° 2 [naakt, de trap afdalend n° 2] uit 1912, misschien wel het beroemdste werk van Marcel Duchamp. Dit werk werd verrassend genoeg afgewezen door de Salon des Indépendants, die juist was opgericht om nieuwe en revolutionaire ontwikkelingen in de schilderkunst tentoon te stellen. De leden van de Salon verdachten Duchamp ervan de spot te willen drijven met de kubistische beweging. Wat ze niet konden plaatsen was het contrast tussen de traditionele beschrijvende titel en het abstracte visuele beeld.

Taal 
Duchamp was zowel geïnteresseerd in beeldende als in tekstuele taal. Hij vatte woorden op als mechanismen die allerlei associaties kunnen oproepen om zo betekenissen te manipuleren en zo een kunstwerk te omhullen met een waas van geheimzinnigheid. Van Duchamp stamt de uitspraak dat de titel van een kunstwerk een onzichtbare kleur is.

Profileren
Door de aandacht te vestigen op de verschillende strategieën die kunstenaars gebruiken om titels te geven en ervan te profiteren geeft de tentoonstelling een andere kijk op specifieke werken uit de museumcollectie. Sommige kunstenaars spreken de beschouwer rechtstreeks aan (bijvoorbeeld Francis Alÿs), terwijl de beschouwer in andere gevallen zonder verhelderende titel in een labyrint van visuele mogelijkheden kan verdwalen (zoals bij Luc Tuymans).