Sandra Vásquez de la Horra is haar naam. Ze heeft de Chileense nationaliteit maar woont sinds 1995 in Düsseldorf. Ze maakt ‘bescheiden’ werk. Het is klein van formaat en het betreft tekeningen. Maar, oh wee, wanneer ze de tekeningen aan de muur hangt. Dan zijn ze een onderdeel van een grotere samenhang, een ketting die zich over de hele muur kan uitstrekken. Genode en ongenode gasten bevolken haar wereld. Gastvrij laat ze hen toe, zonder aanzien des persoons. Het moet echter gezegd, dat eenmaal in haar net verstrikt, is er geen ontsnappen aan. Alles en iedereen wordt ‘verzegeld’ achter een dunne laag bijenwas, die over alle tekeningen is aangebracht. Wat eerst vloei- en dus kneedbaar was, blijkt plots weerbarstig, klaar voor de eeuwigheid.

Italiaanse invloed
Hoewel de wortels van deze intelligente, elegante kunst in Zuid-Amerika liggen, ontleent Sandra Vásquez de la Horra’s kunst ook veel aan een rijke, gevarieerde visuele cultuur en een grondige kennis van de Europese en Zuid-Amerikaanse literatuur, filosofie en antropologie. De Italiaanse cultuur zal voor altijd een stempel op haar drukken – niet alleen grote klassieke schrijvers als Dante, maar ook kunstenaars en architecten als Leonardo da Vinci, Michelangelo, Palladio enzovoort maken deel uit van haar referentiekader. Ze leest André Breton, Tristan Tzara, Charles Baudelaire en Arthur Rimbaud. Ze houdt vooral van het werk van Paul Eluard. Ook ontdekt ze de Amerikaanse literatuur, Walt Whitman en schrijvers van de beat generation als Allen Ginsberg, Gregory Corso, Lawrence Ferlinghetti en – later - Jack Kerouac.

Ruw en urgent
Sandra Vásquez de la Horra heeft altijd getekend. Haar uitgesproken figuratieve tekeningen zijn nooit ‘mooi’ in de klassieke zin van het woord. Vaak hebben ze een ruw, direct karakter waarin een zekere urgentie voelbaar is. Er zijn veel persoonlijke elementen in te vinden. Sinds 1997 voltooit de kunstenaar haar tekeningen door ze in een bad van vloeibare was te dopen. Die behandeling geeft het werk een bijzondere materialiteit en verleent de potloodlijn een dubbelzinnige diepte – de was dient als een doorzichtige huid die de tekening patina geeft en als het ware in een andere tijd transponeert.