De meeste mensen weten niet veel meer over Edith Frank dan wat haar jongste dochter Anne over haar schrijft. Aan de hand van (film)getuigenissen, foto’s, brieven en objecten leren museumbezoekers Edith Frank beter kennen. Er zijn foto’s gemaakt tussen 1915 en 1922 die een jonge en vrolijke Edith tonen. De foto’s zijn bewaard gebleven dankzij Irene Holländer, een nicht en goede vriendin van Edith, die in 1937 naar Peru emigreert en haar foto’s meeneemt. Edouardo Fraifeld, kleinzoon van Irene, heeft de foto’s onlangs in langdurige bruikleen aan de Anne Frank Stichting gegeven.

Heimwee
Edith lijkt ook later, nadat Margot en Anne geboren zijn, gelukkig en vol vertrouwen. De emigratie in 1933 naar Nederland maakt een einde aan de onbezorgde tijd. Edith kan moeilijk wennen aan haar nieuwe leven. Uit haar brieven blijkt dat zij haar familie en vrienden mist en zich zorgen maakt over de situatie in nazi-Duitsland.

Moeder en dochter
Anne schrijft veelal niet vleiend over haar moeder. Ze is dol op haar vader maar vindt haar moeder afstandelijk en hard. Later, tegen het einde van de onderduikperiode, krijgt Anne meer begrip voor haar moeder. Getuigen vertellen in de tentoonstelling over de band tussen moeder en dochter, voor en na de onderduik. Getuige Lenie de Jong-Van Naarden vertelt over de verschrikkelijke tijd in Auschwitz, waarbij Edith alle ogenblikken over haar dochters waakt. In november 1944 worden Margot en Anne naar Bergen-Belsen gedeporteerd. Edith blijft achter in Auschwitz en sterft door ontbering en ziekte op 6 januari 1945, 45 jaar oud.